تجاربى فى عالم الرجال المتحرشين

يمكن الكلام مايعاقبش الجانى,لكن حاتكلم
يمكن الكلام يفتح جروح قديمة و ذكريات باحاول اخبيها فى اللاوعى,لكن لازم أتكلم
حاتكلم عشان ماحسش انى وحيدة,عشان ماشيلش الهم لوحدى...عشان اعرض المرض ليكوا و ليه يمكن نقدر نلاقى دوا
بس ابتدى منين...ابتدى من حداشر سنة فاتوا؟لما كان عندى عشر سنين و ماما بعتتنى اشترى حاجات من الشارع اللى ورانا.تخيلونى و انا عندى عشر سنين كده...بنت رفيعة و صغيرة و بريئة لابسة فستان بسيط,ماشية و حاطة وشها فى التراب.فجأة تلاقى راجل تخين و أسمر لابس نضارة كعب كباية بيبصلها نظرة آمرة ناهية,و هى عبيطة سمعت كلامه لما قاللها تعالى معايا العمارة دى خبطيلى على شقة ولاد اخويا...اصل انا عامل لهم مفاجأة.و احنا طالعين السلم اتحرش بيا تحرش كامل...حسس على صدرى و افخادى.كنت حاسة ان فى حاجة غلط بس ماكنتش قادرة اعبر, كان عندى خلفية عن الجنس زى أى طفلة بس برضو ماكنتش قادرة اترجم او افهم اللى هو بيعمله.اعتذرتله انى مش حقدر اخبط على الشقة و رجعت البيت و انا مخضوضة.
مابكتش.مابكتش ولا حكيت لحد.انتوا أول ناس تعرفوا بعد حداشر سنة.
بلعت القرف و سكت.والقرف ده استمر لمدة عشر سنين كمان.عشر سنين الايدين تتمد عليا و انا بتفزع و مابعرفش اتصرف.مرة فى وضح النهار وسط الناس,مرة فى الاوتوبيس,فى أى زحمة ادخل فيها لازم الاقى اللى لابش فيه زى البهيم.ده حتى البهيم بتحس.
كبرت,كبرت قبل الأوان بس كبرت,وعرفت يعنى ايه تحرش و فهمت كلمة" يا عم يا صغير"اللى ماكنتش فاهمة يقصدوا بيها ايه...لحد السنة اللى فاتت.
كان عندى عشرين سنة,وكنت اتحجبت و كان مد الايد قل الى حد كبير.كنت ماشية برضو فى المنطقة عندنا,مع اختلافها عن بيتنا و احنا صغيرين,كانت الساعة حوالى تسعة فى ليلة صيف و كان الشارع هادى,لقيت واحد لابس اسود بيجرى فى الاتجاه المعاكس,انا شكيت فيه بس كان لسه فى ناس معديين قدامنا بشوية و طراطير الشرطة العسكرية على بعد عشرين متر مننا,فقلت مش معقول حيعمل لى حاجة,لكن طبعا لقيته مد ايده عليا و كمل جرى...الأول شتمته,بس بعد لحظة تفكير جريت على أقرب عسكرى من الشرطة العسكرية و قلت له اللى حصل,شديته من ايده و عيطت له عشان ييجى يمسكه معايا...عارفين قاللى ايه؟قال لى و انت كنت بتعملى ايه؟ بلمت,و صرخت و سبته و مسكت ف عسكرى تانى شفته بالصدفة كان ماشى مع اتنين تانيين...كنا ماشيين على رجلينا و المتحرش كان جرى و بعد بعيد.
لحظات و فقدت الأمل.
أقسم لكم انى فضلت حاسة بايده على جسمى فترة طويلة بعدها.لأول مرة انفجرت و حكيت لماما و صحابى و كلهم ساعدونى أقف على رجلى تانى.كانت أفظع تجربة لأنى ساعتها كنت كبيرة و واعية للى جرى لى.فكرت أنتحر و أضيع سنين عمرى كلها فى لحظة قهر لولاخوفى من العذاب.
دلوقتى بقيت ماشية فى الشارع حاطة عينى ف وسط راسى فعلا,كل ما أعدى جمب حد ابقى واخدة بالى كويس قوى من كل حركاته.لدرجة ان صحابى بيقولوا عليا موسوسة.و انا رأيى الوسوسة أو حتى الجنون أرحم من الاهانة اللى بتعرض لها كل ما أنزل الشارع.هى حاجة مقرفة بس فعالة...انك تفضلى على طول واخدة بالك من نفسك ,او بمعنى أصح من الذكور اللى حواليكى!
اما المستقبل بقى,ممكن يبقى احلى,و غالبا حيبقى أسوأ,لكن ماعنديش غير حاجتين اقولهم:الشارع ده بتاعنا,و لو اتحرشت,حاخصيك